среда, 19 ноября 2014 г.

სამართლიანი კორუფცია

 ჩვენი პერიოდის კორუფცია უფრო სამართლიანი იყო.


კიტოვანის მინისტრობის დროს, კინონომპანიაში სადაც ვმუშაობდი, დაგვჭირდა ტელეფონის დადგმა.  ბეკეკასავით გულუბრიყვლო მივადექი ვაკის ატს–ს ნომრის ასაღებად.
ჯერ ვიდექი უზარმაზრ რიგში ვიღაც გაუპარსავ ტიპთან მოსახვედრად, რომელმაც შეიტყო რა ჩვენი ამბიციური სურვილის შესახებ, თვალებში ჯიქურ შემომხედა და  გამოსცრა:შენა! მაიხედე აქეთა. ტელეფონი ყველას უნდა. გაიგეე? ჰოოდა თუ გაიგე, ჩაეწერე და წლის ბოლოს დაგიდგამთ ტელეფონსო. ეს მითხრა იანვრის თვეში.
მე ჩემს საპსუხო ღიმილში ჩავაქსოვე გაუხარელი ადამიანის სევდა და ამაყად წამოვედი. 
სტუდიაში,  ცავფიქრდი შექმნილ პრობლემაზე და ბოლოს, უცებ გამახსენდა, რომ ჩვენი კომპანიის ხელმძღვანელის ახლო ნათეასავი იყო კიტოვანის მოადგილე.
წავედით. შევედით. ვიასუბრეთ, კონიაკი დაცლიეთ ბოლოს მივიღეთ ოფიციალური წერილი, რომლითაც კიტოვანი მიმართავდა თხოვნით კავშირგაბმულობის მინისტრს აღმოეჩინა ჩვენთის დახმარება ტელეფონის დადგმის საქმეში.
ტავდაცვის სამინისტროდან წამოვედით კაბშირგაბმულობის სამინისტროში და კანცელარიაში ჩავაბარეთ ეს წერილი. ბრახ–ბრუხ, შტამპები, რეგისტრაციის ნომრები, დაღლილი მდივანი გოგ, რომელიც ნაღდად ვერ გვიტანდა.
შედეგი. გვიბარებენ სამინისტროდან პასუხზე.
ესაო, ისაო. კიტოვანის ღვაწლი სამშობლოსთვის თავდადების საქმეშიო. მამულისშვილიო, ღირსების სადრაჯიზეო, მაგრამო, ვერაო. ცვენო კი პაჯალუსტა მაგრამ  აი ვაკის ახალი ატსი ორმ აშენდებაო, 500 ახალი ნომერი ფაგვემატება და რამდენიც გინდათ იმდენს დაგიდგამთო კითხვაზე როდის, სევდიანი ღიმილი და 2 წელიწადშიო. სამშობლოს უჭირს და ნიუჯეტი ა–რ–ა–ო!
იმ დღეს მაგრად გავილეწეთთ, ქუჩაში ვიმღერეთ, კიდევ სავღაც ვიცეკვეთ და დარლილები მივეთრიეტ სახლებში.
დილას, პახმელიაზე გამოსავლელად წავედით 31 ქარხანასთან რომ სახინკლე იყო, იქ. საღამოს მთვრალები დავბრუნდით საწყის წერტილში, სახლებში. მე ამჯერად ვუმღერე ოაჯხის წევრებს დავუცევე მეზობლებს. ყველამ მაგინა.

ერთკვირიანი დარდიანი ლოთობის შემდეგ, გონს მოვედი და სამსახურში რომ მივდიოდი, გზად შევნიშნემ ტელეფონის ტურმილიანი კაცი, რომელიც გავიცანი და იქვე სახინკლეში შევილატიჟე, საქმის მომიზეზებით.
საღამოსთვის კლიენტი უკვე მზად იყო და გამომიცხადა, არაა პრბლემაო. ხვალ მოდი ჩვენთან კანტორაში და 400 მანეთი თან იქონიეო.
მაიცა! მა სამშობლო და კიტოვენი თქო? ისევ სევდიანი ღიმილი, თავლის ჩაპაჭუნება და ძლივს მივხვდი, რომ მე იქ, იმ დროს და იმ ქალაქში არ ვცხოვრობ. ვარ სრული არარაობა და საზოგადოების უმაქნისი მზოზავი არსება.

მოკლედ მეორე დღეს მივედი კანტორაში 400 მანეთით და 2 დღის მერე დაგვიყენეს ტელეფონი. თანაც ლუდი იმან იკისრა!

ასე იყო ეს ამბავი სამრთლიანი კორფციისა! შევარდნაძის გენიოსობისა და დღევანდელი პოეტ კაგაბეშნიკების საოცნებო საქართველოსი. მაშინ ამას ერქვა ქალაქელობა, კაცობა და მეობა.

კორკოტას ჰკითხეთ თუ არ გჯერავთ!

კიაზო ბერიაშვილი
19.11.14
ელიტური კორუფციონერი

















Комментариев нет:

Отправить комментарий