воскресенье, 17 августа 2014 г.

სამოთხის მონატრება

images
რუსთაველის გამზირზე სეირნობა კარგი იყო.
ვის არ შეხვდებოდი.
ნახევარი თბილისი მანდ გავიცანი.
საღამოს ლენინის მოედნიდან რუსთაველის ბოლომდე ავივლიდით და ჩამოვივლიდით.
ლაღიძეში აჭარულებში ჩავიდოდით ან სასტუმრო “თბილისის”  რესტორანში ან სახინკლეში  შევიდოდით.
მაშინაც გოგი თოფაძის წარმოებულ ლუდის მსგავს სითხეს ჩავცხებდით.
მერე სადმე სტუმრად.
ამ ქუჩის გარშემო სოციალისტური ცხოვრება დუღდა,  ამხანაგი  უფუნია ჩაის ტონობით კრეფდა. ამხანაგი ილურიძე მეტალს ადნობდა. ამხანაგი შევარდნაძე ამხანაგ ლაზიშვილს იჭერდა ცეხავიკობისთვის. საბჭოთა მილიცია პლეხანოვის განყოფილებაში დაკავებულებს შაპმანურის ბოთლზე სვამდა. ამხანაგი  ჩხეიძე იღებდა ფილმს “წიგნი ფიცისა”.  ამხანაგი ახალი ზ. გამსახურდია უკვე გარიცხული ჰყავდათ საბჭოთა მწერლების კავშირიდან. ამხანაგი რ. თაბულაშვილი ბორჯომში, დიდ სუფრაზე თამადობდა და პირველი სადღეგრძელო ამხანაგ ე. შევარდნაძეს მიუძღვნა. ამხანაგი რ. მიშველაძე ისტერიულად კომკავშირულ ლექსებს წერდა და ამაყად აქვეყნებდა.  ირაკლი წერეთელი მაშინაც გიჟად იყო ცნობილი.
ჰოოდა, დუღდა და რას დუღდა!
წიწკვები თვალებს აფახულებდნენ.
ბიჭები სუპერ რაიფლის იშვიათი ჯინსებით მარიაჟობდნენ.
სიგარეტი MARLBORO–ს მოწევა სოციალისტური სამშობლოს ღალატის ტოლფასი იყო.
ამერიკის ხმას ახშობდნენ.
ვიდეო-მაგნიტოფონი იშვიათობა იყო და ემანუელას ერი 10–10 მანეთს აგროვებდა და კოლექტიურად, ოჯახებით უყურებდა.
პატრულს მაშინ ძაღლებს უძახდნენ.
ქურდები აღარ ქურდობდნენ. საქმეებს არჩევდნენ და გამართლებაში მაყუთს იღებდნენ.
სასამართლოც ზუსტად  ასე მუშაობდა.
მექრთამე მამები ნაქრთამალს ხიზილალაში და კაი პურის ჭამაში აბანდებდნენ.
კარგი მექრთამე ნებისმიერ მგოსანს და ხელოვანს სუფრებზე ლექსებს აკითხებდა  და ცრემლიანი თვალებით დავიდ გიორგევიჩ ბაგრატიონის ნეტარ დროს მისტიროდა.
ქალები თეთრეულს ქორვაჭრებთან ყიდულოდნენ.
ინფარქტიანი მექრთამეები “ჩაშკასთან”  დარბოდნენ და პერიოდულად “ოქროპირში”  უყვებოდნენ ერს “აი ვინ გვარცხვენს!”.
მერე რესტორანში ერთად ქეიფობდნენ.
რა მოხდა რო?
ამ  საერთო ეროვნულ სიყალბეს ერქვა საბჭოთა საქართველო.
ამ საქართველოს მისტირიან ასაკისდა გამო დაშტერებული მხატვარ–პოეტ–რეჟისორები.
ამავე საქართველოს მისტირის ბიძინა ივანიშვილიც და ირაკლი ღარიბაშვილიც.
დედანაგინები თინა ხიდაშელიც და სქართველოს ბოლო კომუნისტები –  უსუფაშვილი და შაშიაშვილი.
ნინო ანზოროვნაც მისტირის ძალუმად.
მიყვარს ნაკომუნისტარი თბილისი.
შარდის მსგავსი ლუდით.
ოჯახისშვილი ბოზებით.
ემანუელაზე დავაჟკაცებული გულზვიადი ვაჟკაცებით.
ნატაშაზე ნავარჯიშები ოჯახის მამებით.
განარკომანებული თაობით და ქურდული გაგების მოსამართლეებით.
რა ქვეყანა დაანგრიეთ ნაგვებო!
კიაზო ბერიაშვილი

Комментариев нет:

Отправить комментарий